kaniknan's profile+ + + + e a r t h e d ...PhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
|
March 30 บ๊ายบายยค่ะพ่อ....ตอนเด็กๆ พ่อกับแม่ให้ไปอยู่กับปู่ย่าที่ฝาง จนถึงก่อนเข้าอนุบาลเลยมั๊ง...แล้วก็ปิดเทอม ต้องไปตลอด
ก็เลยเรียกปู่ว่าพ่อ...เรียกย่าว่าแม่....จนขนาดที่ว่าพอแม่มารับกลับบ้านแล้วจำแม่ไม่ได้
เป็นเด็กบ้านนอกมาหลายปี จนโตเลยมั๊ง จำได้ว่าไม่ค่อยได้ไปบ้านพ่อกะแม่(ปู่ย่า)ก้อช่วงเรียนถาปัตย์นี่แหละ
พึ่งรู้เมื่อสองสามวันมานี่เอง....ว่าจริงๆแล้วปู่กับย่าเป็นคนเชียงใหม่นี่แหละ...อยู่ อ.สันทราย แต่ว่าไปซื้อที่ดินทำนาข้าว ทำสวน ทำไร่ที่ ฝาง...ย่าบอกว่าเพราะที่นามันถูก...แล้วก็ยังไม่มีใครไปตั้งโรงสีอยู่
ก็เลยเลือกไปตั้งรกรากทำกินที่นั่น...
ปู่จะเหมือนพ่อ (ไม่สิ พ่อสิเหมือนปู่) จะแต่งตัวเนี้ยบตลอดเวลา...อาบน้ำนาน..มีกิจวัตรประจำวันที่เหมือนเดิมทุกวันๆ
ตอนเด็กๆตื่นเช้าขึ้นมาจะมานั่งอยู่ในครัวกับปู่กับย่าและก็มีแม่นมของเค้าอีกสองคน จะเตรียมกับข้าวเช้ากันอยู่
เค้าชอบกลิ่นของข้าวเหนียวนึ่งใหม่ๆที่พึ่งยกออกจากเตา...ปู่จะเป็นคนเอาข้าวมาเทลงในกระบะไม้กลมๆ (เค้าเรียกไรไม่รู้จำไม่ได้)
แล้วก็กวนข้าวไปมาด้วยไม้พายเพื่อให้ข้าวร่วน แล้วปู่ก็จะหยิบข้าวที่กวนใหม่ๆมาให้ชิมนิดนึง...บอกว่าข้าวใหม่จะหวาน นุ่ม กินตอนนี้ดี
ส่วนที่เหลือจะเอาใส่ภาชนะบรรจุ ไว้ทานวันนั้นทั้งวัน แล้วเวลาที่ทานข้าว เค้าก้จะไม่ยอมหยิบข้าวในกระติกเอง
ต้องให้ปู่หยิบให้ตลอดเพราะเค้าไม่ชอบที่ข้าวมันร้อน ปู่ก็จะหยิบข้าวปั้นให้เป็นก้อนขนาดพอดีมือเด็กๆอย่างเค้าตลอด
แต่เค้าชอบ...แค่ข้าวใหม่ที่ปู่หยิบให้ทานเท่านั้นแหละ...
จนถึงบัดนี้ ภาพที่จำได้ทุกครั้งที่นึกถึงปู่ คือภาพที่ปู่นั่งกวนข้าว ตอนเช้ามืด มีกลิ่นข้าวใหม่ กลิ่นถ่านไม้และเสียงไก่ขันตอนเช้าๆ
ภาพปู่หยิบข้าวให้เค้าที่นั่งอยู่ข้างๆปู่ และรสชาดของข้าวใหม่จากมือปู่ที่จะหากินที่ไหนไม่ได้อีกแล้ว.....
ด้วยความที่บ้านของเราอยู่เลยตัวอำเภอฝางเข้าไปหน่อยนึง...เวลาจะซื้อของบางอย่างก้อต้องออกมาซื้อในตัวอำเภอฝาง เรียกว่า ต.เวียง
เวลาจะเข้าตัวอำเภอก็จะเรียกว่า "เข้าเวียง" ปู่จะไปบ่อยๆ ใส่ชุดซาฟารีสีเข้มเรียบร้อย รองเท้าหนังขัดมันวับ กับหมวกทรงสากล
ก็จะมีเค้าเนี๊ยแหละ...รอคอยการกลับมาของปู่ เพราะปู่จะต้องซื้อซาลาเปาลูกใหญ่มากๆ มาฝากเค้า 1 ลูก แล้วเค้าก็จะกินแต่กุญเชียง
ที่เหลือก้อให้พี่เลี้ยงกิน...รออยู่แค่เนี๊ย...รอปู่ทั้งวันเลย..จะรู้สึกสะใจเล็กๆที่ปู่ซื้อมาฝากเค้าคนเดียว
ไม่ได้ฝากคนอื่น...แต่ขอโทษ..มาถามปู่ตอนโต ปู่บอกว่าซาลาเปามันอร่อยที่ไหน..มีเอิทกินอยู่คนเดียว...แป่ว...
มาถึงวันสุดท้าย...นั่งคุยกับย่า...ย่าบอกว่า
"พ่อยังเก็บผ้าอ้อมของน้องเอิทไว้อยู่เลย...เอาไว้กับตัว...ใช้เช็ดหน้า เช็ดนู่นเช็ดนี่...เก็บไว้กับตัวตลอด"
.......................
เค้าไม่ได้มาหาพ่อวันสุดท้าย....ได้แค่มาถ่ายรูปงานให้พ่อ
ได้แค่มาเห็นรูปพ่อที่วางหน้าศพเท่านั้น
แม่ก็ไม่ให้ขึ้นไปดูหน้าพ่อครั้งสุดท้าย....แต่ก็ดีแล้ว...ได้จำแต่ภาพพ่อที่ดีๆ
พ่อเค้าเสียใจมากๆ...ไม่เคยเห็นพ่อร้องไห้เลย...ได้เห็นวันนี้
พ่อเตรียมงานทุกอย่างอย่างดี...ขอพระราชทานน้ำหลวงอาบศพ
และพระราชทานเพลิงศพ....พ่อ(ปู่)คงดีใจ...
และนี่ก็เป็นเกียรติของปู่ที่สุดแล้ว...เป็นสิ่งที่แสดงว่า ปู่ทำดีแล้ว ทำเพื่อลูกเพื่อหลานดีที่สุดแล้ว ถึงแม้ว่าปู่
จะเป็นแค่เกษตรกร ทำมาค้าขายโดยที่ไม่ได้เรียนมาสูงๆเลยก็ตาม
แต่ปู่เก่งที่สุดในสายตาเค้าเสมอ.....
.....รักพ่อค่ะ......
พึ่งเคยเห็นใกล้ๆวันนี้แหละ....ก้อไม่มีอะไรมาก ในกล่องจะมีดอกไม้จันทร์ ธุปเทียนและแท่งไม้หอม เทียนและไม้ขีดไฟ แต่ต้องมีเจ้าหน้าที่ที่รับใช้ใกล้ชิดเบื้องพระยุคลบาทเป็นผู้อัญเชิญมาและมีขบวนเกียรติยศรอรับ...จุดธุปเทียน ไม้จันทร์ไม้หอมแล้ววางไว้หน้าศพ.... เหลือแต่หีบเพลิงพระราชทาน พาน ไม้ขีด และเทียนที่จุดแล้ว ไว้ให้ครอบครัวเก็บไว้.... March 05 ....หมดแรง....เคยตั้งความหวังแล้วพังทะลาย
ในหัวใจฉันมันห่อเหี่ยว
แม้ตั้งความหวังเอาไว้เพียงเสี้ยว
ผิดหวังนิดเดียวแทบม้วยมลาย |
|
|
